SAETA

Eszenaren gainean lore zurizko koroa bat dago, norbait agertzen da
hilkutxa bat daramala eta izpiritu baten ahotsa entzuten dela…
Dena erortzen da, ezer ez da tragedia komiko honetan dirudiena. Antzerkiaren jolasa
ez garena izatea ahalbidetzen du, ezagutzen ez ditugun leku eta denboretan bizitzea, eta
gure errealitatearen marjina. Hori gerta dadin, serio hartu behar da.
Espazio eszenikoa sakralizatu behar dugu, gure hutsalkeriak alde batera utzi,
gure mugak, joko eszenikoaren korrontean arrastaka ibiltzen uztea eta horrekin
amaiera tragikoa.
Antzerkiari bere forma ezberdinetan egindako omenaldi batean, antzezlan honek aktorearen rolari buruzko gogoeta egiten du, bere lanbidearen zentzu sakona, antzerkiaren funtsa eta antzerkia
bizitza bera. Pertsonaiak hor bakarrik existitzen dira, espazio horretan eta une horretan; eta,
aktoreak pertsonaiei bizia ematen dien bezala, haiena da obra bere esku duena,
sortzailearen, sorkuntzaren eta haren egintza biziaren arteko interdependentziaren betiereko oroigarria
antzerkia.
Aitari, Rafari eta Pedrori.

FITXA ARTISTIKOA

• Ideia eta sorkuntza: Javier Aranda
• Ekoizpena: Isabel Jiménez eta Diana Jiménez
• Zuzendaritzari laguntza: Alfonso Pablo eta Pedro Rebollo
• Joskintza: Ma Pilar Gracia
• Musika-aholkularitza: Alicia Fernández eta Marta Temprado
• Ikus-entzunezko aholkularitza: Manuel Lorenzo